De leugen van kledij

   ‘Jeroen, kunt gij voor onze IT-services website eens een paar foto’s maken die bij de titel “KMO in the cloud” passen’, vroegen ze u. Of anders gezegd, hoe communiceert ge met één beeld de mogelijkheid om op eender welke plek aan uw onderneming te werken? Het eerste waar gij aan denkt zijn de twee woorden ‘business lifestyle’. En gij weet dat uw teerbeminde professor in de cultuurkritiek ogenblikkelijk uw diploma zou afpakken om er zijn open haard mee aan te steken, mocht hij vaststellen dat gij, na al zijn lessen, het toch gewaagd hebt om u in te laten met Schaumsprache, godbetert om het ook nog eens als inspiratie te gebruiken voor creatieve arbeid.

   ‘Business lifestyle’. Het leuke aan deze Schaumsprache is dat gij er alle richtingen mee op kunt. Het zijn holle begrippen die niets betekenen, en nergens is er zoveel beschikbare ruimte als in de leegte. Ge denkt, ‘ah, een zakenman, die moet altijd van het kastje naar de muur vliegen, dus een beeld dat laat zien dat hij dankzij de cloudservice zijn reistijd kan gebruiken om verder te werken kan voor deze titel wel werken’. Dus trekt gij uw kostuum aan en besluit gij met heel uw hebben en houden per trein naar Antwerpen af te zakken, om op die trein een zelfportret te schieten van uzelf die zich aan het tafeltje heeft geïnstalleerd en op de laptop tokkelt – in de eerste klasse weliswaar, want ge bent immers een zakenman, wat dacht gij wel.

   Daar staat ge dan, op een klein stationnetje, ’s morgens in de vroegte, op een zondagochtend terwijl jan en alleman nog in hun nest ligt uit te kateren van een wilde zaterdagnacht of van een héél wilde vrijdagnacht, te wachten op de trein naar de koekenstad, in uw kostuum, met een plastron rond uw strot, en met uw rugzak tsjokvol fotografiemateriaal en laptop en statief, en het eersteklasticket in uw broekzak dat minstens anderhalve keer zoveel kost als een sterfelijk-mensenticket. ‘Goedendag, mijnheer’, zegt de conducteur terwijl ge uzelf met heel uw santenboetiek naar de eersteklas zitplaatsen sleurt, en ge denkt ‘awel meneerke, moet ik u mijn ticket niet laten zien? Is het dat gij door mijn voorkomen zoveel vertrouwen in mij hebt dat gij het niet nodig vindt mij te controleren, ervan uitgaande dat ik toch geld genoeg heb om een duur ticket te kopen?’ Veel tijd besteedt ge er niet aan, vermits ge bij het vertrekken van de trein niet meer dan een schamele vijf minuten hebt om uw beeld te maken, vooraleer het voertuig de tunnel ingaat en de belichting om zeep is. Ge installeert uw toestel en haalt uw laptop boven, en ge merkt dat het ding helemaal niet past op de minuscule uitstulping dat voor tafel moet doorgaan. Begrip kunt ge er wel voor opbrengen, ook de NMBS moet haar uitgaven temperen, en welke dwaas gaat er dan geld versmossen aan al dat foordure plastiek waaruit die tafeltjes bestaan? Zo geldt voor iedereen dat men moet roeien met de riemen die ge hebt. En dan maakt ge die foto maar met de laptop op uw schoot.

abc-groep-2

   In Antwerpen gaat ge nog een reservefoto maken aan de rand van Het Eilandje, waar ze een hoop nieuwe gebouwen aan het neerpladijzen zijn, als metafoor voor de immer veranderende digitale wereld. Doch staan alle kranen in de verkeerde richting, ofwel verborgen achter hoogbouw, ofwel te dichtbij om een mooi totaalbeeld te krijgen en ci en là, en ge weet nu al dat ge niet kapot zult zijn van het beeld dat gij op punt staat te maken, maar met half werk zijt gij nooit content geweest, en blijft gij uzelf ondanks alles inzetten.

   De mensen zijn op deze mooie zondagmiddag uit hun bed gekomen, en het valt u op hoe er naar u gekeken wordt, hoe de mensen zich anders naar u toe presenteren zoals gij dat gewend zijt. Een meisje op een brommer ziet u van in de verte staan, en remt af tot ze pal voor de cameralens tot volledige stilstand komt. Daar staat zij een eeuwigheid stil om in het universum van haar smartphone te verdrinken, om haar zakken na te kijken of ze niets vergeten is. Ze opent de koffer onder haar zadel en slaat deze dicht na er niets in gezocht te hebben, en blijft dan nog een aantal minuten als een standbeeld stilstaan alvorens ze uit de zoeker van uw toestel verdwijnt. Niet veel later komt een andere dame langsgelopen die, eens ze u gepasseerd is, haar hoofd draait om u nog even met een schalkse glimlach aan te kijken, terwijl ze godomme nog steeds de hand van haar vriendje in de hare heeft. En gij denkt, allee, en dat met uw ongeschoren kin en uw beginnende snor die eruit ziet alsof ge een week lang op straat heb geleefd, en met uw haar dat ge niet verzorgd hebt waardoor alle lokken zodanig op halfzeven staan dat zelfs uw grootmoeder het niet liefhebben kan. Is het omdat gij zodanig aangepastoord zijt dat gij overkomt als een gigantische wandelende magneet waaraan al het geld blijft plakken? Dat gij stabiliteit uitstraalt, of een grenzeloosheid om met uw leven te doen wat gij maar wilt? Iemand die het vermogen heeft om het pad voor anderen te effenen om hun droom na te jagen? Terwijl gij in werkelijkheid niet eens genoeg geld verdient om er de choco voor op uw boterhammekes mee te kopen. Doch houden zij die werkelijkheid niet eens voor mogelijk omdat het stof rond uw lijf hun iets anders wijsmaakt.

   Om volledige zekerheid te hebben van het slagen van uw opdracht, koopt gij wederom een eersteklasticket huiswaarts zodat ge opnieuw een paar opnames in de trein kunt maken. ‘Goedendag, mijnheer,’ zegt de conducteur terwijl hij u ziet opstappen. Net zoals de vorige begeleider gaat hij naar de tweede klasse zonder na te kijken of hij aan u al dan niet een frauduleuze reiziger heeft om eens goed bij zijn schabbernak te pakken. Geld hebben mensen als gij toch met hopen om die veel te dure tickets voor een apart zitje met polssteun vlak onder het raam te kopen, ge ziet het toch aan het kostuum dat gij draagt? Ondertussen rammelt gij van de honger, want ge hebt een halve dag besteedt zonder voedsel in uw mond te proppen, en terwijl gij de conducteur de kaartjes van de mensen in de tweede klasse ziet knippen, denkt ge ‘eigenlijk had ik die tickets even goed kunnen opvreten, ware het niet dat ze allicht geen enkele voedingswaarde hadden’. En wederom installeert gij uw fototoestel en herneemt gij de rol van de clown die zich kleedt naargelang de foto dat van hem vereist, die de toeschouwers wat dan ook laat geloven wat de kleding hun dicteert te geloven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s