Boekbespreking: HEX (Thomas Olde Heuvelt)

Creatievelingen raken al dan niet onbewust geïnspireerd door werken over alle genres heen. In geval van bewuste beïnvloeding, stoppen deze mensen soms duidelijke verwijzingen naar hun inspiratiebronnen in hun creaties. Soms zijn het schalkse knipoogjes, dan is het weer een uitgebreid eerbetoon. En in bepaalde gevallen is het zo subtiel weggemoffeld, dat enkel de meest aandachtige lezers de referentie zullen begrijpen.

Maar verwijzen naar een bestaand werk is één ding. Het stelen is iets totaal anders.

 

De hele bespreking kun je hier lezen.

Boekbespreking: Een brug te ver (Cornelius Ryan)

In de smalle corridor waardoor de tanks zouden oprukken, moesten vijf grote bruggen worden genomen. Ze dienden intact te worden veroverd — door middel van een luchtlandingsoperatie. Het was de vijfde, de belangrijkste brug over de Nederrijn, bij Arnhem, ongeveer honderd kilometer achter Duitse linies, die luitenant-generaal Frederick Browning, korpscommandant van het Eerste Geallieerde Luchtlandingsleger, zorgen baarde. Wijzend naar de op de kaart aangegeven Rijnbrug, vroeg hij: “Hoeveel tijd zullen de tanks nodig hebben om ons te bereiken?”
+++Veldmaarschalk Montgomery antwoordde zonder aarzelen: “Twee dagen.”
+++Nog steeds naar de kaart kijkend, verklaarde Browning: “We kunnen het vier dagen uithouden.”
+++Toen voegde hij eraan toe: “Maar toch geloof ik dat we weleens een brug te ver konden gaan.”

 

De hele bespreking kun je hier lezen.

Boekbespreking: Perdido Street Station (China Miéville)

J.R.R. Tolkien kan met recht en rede beschouwd worden als de invloedrijkste auteur van het fantasy-genre. Zodra het woord “fantasy” valt, denkt wellicht iedereen prompt aan elfen, dwergen en tovenaars die in Midden-Aarde de strijd aanbinden tegen de slechte orks. Het onvermijdelijke gevolg van populariteit – en zeker als die zulke proporties aanneemt – is dat de meningen over de auteur sterk uiteen lopen. Zéér sterk. Tolkien vormt hierop geen uitzondering: langs de ene kant zijn er mensen die van mening zijn dat hij een zegen geweest is voor het fantasy-genre, omdat hij dat met zijn The Lord of the Rings-epos op de kaart gebracht heeft. Daarentegen zijn er anderen die zich sterk maken dat hij dit genre juist verwoest heeft, omdat het sindsdien verzadigd is geraakt met schrijvers die hun eigen The Lord of the Rings willen scheppen, meestal met lange, saaie en afgekookte verhalen tot gevolg. Met dit citaat van China Miéville wordt het duidelijk in welk kamp hij zich bevindt:

“When people dis fantasy – mainstream readers and SF readers alike – they are almost always talking about one sub-genre of fantastic literature. They are talking about Tolkien, and Tolkien’s innumerable heirs. Call it ‘epic’, or ‘high’, or ‘genre’ fantasy, this is what fantasy has come to mean. Which is misleading as well as unfortunate.

Tolkien is the wen on the arse of fantasy literature. His oeuvre is massive and contagious—you can’t ignore it, so don’t even try. The best you can do is consciously try to lance the boil. And there’s a lot to dislike—his cod-Wagnerian pomposity, his boys-own-adventure glorying in war, his small-minded and reactionary love for hierarchical status-quos, his belief in absolute morality that blurs moral and political complexity. Tolkien’s clichés—elves ‘n’ dwarfs ‘n’ magic rings—have spread like viruses. He wrote that the function of fantasy was ‘consolation’, thereby making it an article of policy that a fantasy writer should mollycoddle the reader.”

Ik was dan ook zeer benieuwd naar de fantasy-boeken die Miéville schrijft. Zeker omdat ze weinig bekend zijn, maar toch bemind worden door zij die ze gelezen hebben (en al helemaal door degenen die zich tegen de Tolkienesque fantasie afzetten).

 

De hele bespreking kun je hier lezen.

Boekbespreking: Kafka op het Strand (Haruki Murakami)

Vandaag wil ik het hebben over de mogelijk internationaal populairste Japanse auteur op dit ogenblik. Aanvankelijk stond ik een beetje sceptisch tegenover Haruki Murakami, want op basis van wat ik erover gehoord had, leken zijn werken me nogal deprimerend overkomen. Het is zo dat er veelal een ingetogen, stoïcijnse melancholie door zijn literatuur spookt die zo typerend is aan de Japanse cultuur. Dit komt vooral tot uiting in zijn meest bekende werk, Norwegian Wood, wat Murakami geschreven had om te bewijzen dat hij ook “normale” boeken schrijven kon. Echter zou zijn oeuvre tot deze ene eigenschap reduceren getuigen van een enge kijk daarop, want zeker met Kafka op het strand bewijst Haruki Murakami dat hij zoveel meer te bieden heeft dan dat.

De gehele bespreking kun je hier lezen.