Kortverhaal: Verlangen naar een nieuwe morgen

Synopsis: in een fictief land, in een fictieve wereld, leeft er een volk dat zich van alle andere mensen onderscheidt doordat zij in hun slaap de dodenwereld – en tegelijk de bron van alle leven in de fysische realiteit – kunnen betreden. Hákon heeft een universiteit opgericht om dit rijk, dat zij “Phasma” noemen, te onderzoeken. Hij gelooft dat de kennis die daar wordt opgedaan de mens kan helpen om haar eigen bestaan te overstijgen. Op een dag sterft echter een klas van studenten, samen met hun professor. Verlangen naar een nieuwe morgen verhaalt de dag dat de succesvolle Hákon voor het eerst in zijn leven met een echte tegenslag geconfronteerd wordt. En het proberen om te gaan met de doden binnenin zijn eigen universiteit blijkt het minste van zijn zorgen. Want als de avond valt, en hij dichterbij de doodsoorzaak van de slachtoffers komt, wordt het duidelijk dat er iets vreselijk fout aan het lopen is in het schimmenrijk, en dat noch hij, noch zijn collega-professoren een antwoord klaar hebben op de dreiging die in de duisternis van het onbekende schuilt.

Lees verder “Kortverhaal: Verlangen naar een nieuwe morgen”

Boekbespreking: Perdido Street Station (China Miéville)

J.R.R. Tolkien kan met recht en rede beschouwd worden als de invloedrijkste auteur van het fantasy-genre. Zodra het woord “fantasy” valt, denkt wellicht iedereen prompt aan elfen, dwergen en tovenaars die in Midden-Aarde de strijd aanbinden tegen de slechte orks. Het onvermijdelijke gevolg van populariteit – en zeker als die zulke proporties aanneemt – is dat de meningen over de auteur sterk uiteen lopen. Zéér sterk. Tolkien vormt hierop geen uitzondering: langs de ene kant zijn er mensen die van mening zijn dat hij een zegen geweest is voor het fantasy-genre, omdat hij dat met zijn The Lord of the Rings-epos op de kaart gebracht heeft. Daarentegen zijn er anderen die zich sterk maken dat hij dit genre juist verwoest heeft, omdat het sindsdien verzadigd is geraakt met schrijvers die hun eigen The Lord of the Rings willen scheppen, meestal met lange, saaie en afgekookte verhalen tot gevolg. Met dit citaat van China Miéville wordt het duidelijk in welk kamp hij zich bevindt:

“When people dis fantasy – mainstream readers and SF readers alike – they are almost always talking about one sub-genre of fantastic literature. They are talking about Tolkien, and Tolkien’s innumerable heirs. Call it ‘epic’, or ‘high’, or ‘genre’ fantasy, this is what fantasy has come to mean. Which is misleading as well as unfortunate.

Tolkien is the wen on the arse of fantasy literature. His oeuvre is massive and contagious—you can’t ignore it, so don’t even try. The best you can do is consciously try to lance the boil. And there’s a lot to dislike—his cod-Wagnerian pomposity, his boys-own-adventure glorying in war, his small-minded and reactionary love for hierarchical status-quos, his belief in absolute morality that blurs moral and political complexity. Tolkien’s clichés—elves ‘n’ dwarfs ‘n’ magic rings—have spread like viruses. He wrote that the function of fantasy was ‘consolation’, thereby making it an article of policy that a fantasy writer should mollycoddle the reader.”

Ik was dan ook zeer benieuwd naar de fantasy-boeken die Miéville schrijft. Zeker omdat ze weinig bekend zijn, maar toch bemind worden door zij die ze gelezen hebben (en al helemaal door degenen die zich tegen de Tolkienesque fantasie afzetten).

 

De hele bespreking kun je hier lezen.

Boekbespreking: Kafka op het Strand (Haruki Murakami)

Vandaag wil ik het hebben over de mogelijk internationaal populairste Japanse auteur op dit ogenblik. Aanvankelijk stond ik een beetje sceptisch tegenover Haruki Murakami, want op basis van wat ik erover gehoord had, leken zijn werken me nogal deprimerend overkomen. Het is zo dat er veelal een ingetogen, stoïcijnse melancholie door zijn literatuur spookt die zo typerend is aan de Japanse cultuur. Dit komt vooral tot uiting in zijn meest bekende werk, Norwegian Wood, wat Murakami geschreven had om te bewijzen dat hij ook “normale” boeken schrijven kon. Echter zou zijn oeuvre tot deze ene eigenschap reduceren getuigen van een enge kijk daarop, want zeker met Kafka op het strand bewijst Haruki Murakami dat hij zoveel meer te bieden heeft dan dat.

De gehele bespreking kun je hier lezen.

De leugen van kledij

   ‘Jeroen, kunt gij voor onze IT-services website eens een paar foto’s maken die bij de titel “KMO in the cloud” passen’, vroegen ze u. Of anders gezegd, hoe communiceert ge met één beeld de mogelijkheid om op eender welke plek aan uw onderneming te werken? Het eerste waar gij aan denkt zijn de twee woorden ‘business lifestyle’. En gij weet dat uw teerbeminde professor in de cultuurkritiek ogenblikkelijk uw diploma zou afpakken om er zijn open haard mee aan te steken, mocht hij vaststellen dat gij, na al zijn lessen, het toch gewaagd hebt om u in te laten met Schaumsprache, godbetert om het ook nog eens als inspiratie te gebruiken voor creatieve arbeid.

   ‘Business lifestyle’. Het leuke aan deze Schaumsprache is dat gij er alle richtingen mee op kunt. Het zijn holle begrippen die niets betekenen, en nergens is er zoveel beschikbare ruimte als in de leegte. Ge denkt, ‘ah, een zakenman, die moet altijd van het kastje naar de muur vliegen, dus een beeld dat laat zien dat hij dankzij de cloudservice zijn reistijd kan gebruiken om verder te werken kan voor deze titel wel werken’. Dus trekt gij uw kostuum aan en besluit gij met heel uw hebben en houden per trein naar Antwerpen af te zakken, om op die trein een zelfportret te schieten van uzelf die zich aan het tafeltje heeft geïnstalleerd en op de laptop tokkelt – in de eerste klasse weliswaar, want ge bent immers een zakenman, wat dacht gij wel.

Lees verder “De leugen van kledij”

De man die de titel van zijn eindwerk vergeten was

‘De man die geen titel voor zijn eindwerk vond’ is het afstudeerproject waarmee ik mijn opleiding fotografie heb afgerond.

De mens vreest datgene wat hij niet kent, en nog meer datgene waar hij geen controle over heeft. Hard werkt gij om sterker te worden dan de krachten die u beheersen, en steeds dwingt gij uzelf naar boven te zien, uw nek te strekken richting de eindeloze verten, opdat gij niet hoeft te kijken naar het stof onder uw voeten waarnaar gij uiteindelijk zult weerkeren. Maar als gij te veel naar de zon staart, dan zal haar schittering u verblinden voor al wat u dierbaar is.

Lees verder “De man die de titel van zijn eindwerk vergeten was”